Rechtbank Noord-Holland, 18-12-2025, ECLI:NL:RBNHO:2025:14884, AWB - 25 _ 2444

4. Eiser betoogt dat ten onrechte geen rekening is gehouden met een verrekenbaar verlies. Eiser is in 2016 failliet gegaan, hij heeft een nier aan zijn echtgenote afgestaan, zij is uiteindelijk overleden en hij is dakloos geweest. Het bedrag aan verrekenbare verliezen is door eiser geschat omdat de boekhouding over eerdere jaren is ingeleverd bij de curator en de curator vermoedelijk ook de aangiftebiljetten en aanslagen ontving, maar hier geen bezwaar tegen heeft gemaakt. Eiser heeft daarom ten onrechte geen beschikking tot verliesvaststelling van verweerder ontvangen, waardoor eiser het geleden verlies in latere jaren nooit heeft kunnen aftrekken. De gemachtigde van eiser is voornemens een verzoek om toepassing van de hardheidsclausule in te dienen bij de Minister van Financiën. Eiser concludeert tot gegrondverklaring van het beroep, vernietiging van de uitspraak op bezwaar en de aanslag IB/PVV 2021 te verminderen rekening houdend met verrekening van verliezen uit eerdere jaren.

5. Verweerder stelt zich op het standpunt dat hij terecht geen rekening heeft gehouden met verliesverrekening bij het opleggen van de aanslag IB/PVV 2021, nu verweerder nooit een verliesvaststellingsbeschikking heeft vastgesteld. Verweerder concludeert tot ongegrondverklaring van het beroep.

6. De rechtbank merkt op dat verweerder de aanslag IB/PVV 2021 heeft verminderd nadat eiser al beroep had ingediend. Dit komt door een restant persoonsgebonden aftrek uit eerdere jaren die verweerder ten onrechte nog niet had meegenomen. Reeds hierom is het beroep gegrond. Het belastbaar inkomen uit werk en woning IB/PVV 2021 wordt verminderd naar € 68.267 en de belastingrente wordt verminderd naar een bedrag van € 470. De rechtbank zal hierna beoordelen of eiser daarbij nog recht heeft op verrekening van verliezen uit eerdere jaren.

7. Op grond van artikel 3.151, eerste lid, van de Wet IB 2001, stelt de inspecteur het bedrag van een verlies uit werk en woning vast bij voor bezwaar vatbare beschikking (verliesvaststellingsbeschikking). Zonder zo’n beschikking is het niet mogelijk om een verlies in andere jaren te verrekenen (vgl. ook arrest van de Hoge Raad van 10 juli 2015, ECLI:NL:HR:2015:1837 en uitspraak van het gerechtshof Den Haag van 22 maart 2016, ECLI:NL:GHDHA:2016:793).

8. Eiser stelt dat verweerder zich te formeel opstelt en dat hij het niet eerlijk vindt dat door een ontbrekende administratie hij geen recht meer bestaat op verliesverrekening. Dit kan hem niet baten. Enkel bij verliesvaststellingsbeschikking vastgestelde verliezen zijn verrekenbaar, en een dergelijke beschikking ontbreekt nu. Het is niet mogelijk om op grond van de persoonlijke omstandigheden van eiser alsnog een verlies in aanmerking te nemen. Verweerder heeft daarom terecht geen verlies in aanmerking genomen bij het vaststellen van de aanslag IB/PVV 2021.

9. Op zitting is aan de orde gekomen dat het financiële belang voor eiser ook ligt bij de ambtshalve opgelegde aanslag IB/PVV 2016 waarvan de openstaande belastingschuld momenteel € 40.040 bedraagt en waarbij de openstaande kosten zijn opgelopen tot € 3.609, terwijl dit volgens eiser een verliesjaar is geweest. Het bezwaar tegen deze aanslag is niet-ontvankelijk verklaard wegens termijnoverschrijding en het verzoek ambtshalve vermindering is afgewezen omdat de vijfjaarstermijn is verstreken. Ook heeft eiser genoemd dat beslag is gelegd op zijn banksaldi. De rechtbank heeft begrip voor de vervelende periode die eiser heeft doorgemaakt en de situatie waar hij zich in bevindt, maar kan en mag deze aanslag en invorderingskwesties in deze zaak niet beoordelen omdat enkel beroep is ingesteld tegen de uitspraak op bezwaar inzake de aanslag IB/PVV 2021. De uitspraak op bezwaar en afwijzing beschikking ambtshalve vermindering inzake 2016 kunnen enkel aan de orde komen als daar (rechtstreeks) beroep tegen is ingesteld. Voor invorderingskwesties is de Ontvanger bevoegd.

10. Gelet op hetgeen onder 6 is overwogen, wordt het beroep gegrond verklaard. Er bestaat desondanks geen recht op verliesverrekening.

11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding, omdat er geen voor vergoeding in aanmerking komende kosten zijn gesteld. Wel zal de rechtbank verweerder opdragen het griffierecht van eiser te vergoeden.